Commentario sur esperanto

Iste es un commentario que ego ha facite sur Facebook, cuje contento me placeva. Le contexto es le sequente: Un persona diceva que esperanto es un lingua ideal pro le proletarios, que interlingua es un lingua que serve solmente a intellectuales (o qualcosa del genere). Ego le suggereva que ille inseniava le caso accusative a un proletario. Un altere persona interveniva, dicente que ego trovava le proletarios ignorante, inter altere cosas sur esperanto. Iste es mi resposta.

Ego non lo ha dicite. Le condition intellectual de un persone non pote esser definite per conceptos como racia, credentia e classe. Cata anima es un anima. In ultra, intelligentia non es le unic factor que limita le possibilitate de appentissage. Qui ha iste prejudicio es le persona a lo qual ego respondeva e anque vos, que videva in mi texto un pensamento que ego non ha habite. Le motivo es le ideologia que vos ambe seque.

Quanto al esperanto ego es de accordo con vos in grande parte. Lo que ego voleva evidentiar es que simplemente combinar suffixos non dona un nove suffixo. Exemplo: krayono e plumo ambe es skribilo. Sur qual criterios ha Zamenhoff seligite iste parolas? Sur su autoritate como creator. IALA jectava un base plus scientific sub su creation, anque plus legitime e democratic. Illo ha vita. Esperanto debe contar con un autoritate que utilisara criterios subjective e infondate pro crear nove lexemas. Ego sape que parolas surge spontaneemente in esperanto, ma iste phenomeno es rar e instabile.

Sur le accusativo, illo es absolutemente plus difficile. Le evolution del linguas monstra que le structuras in quasi omne lingua moderne cata vice es plus analytic, orientate pro le ordine. On observa anque facilmente que il es plus facile que un persona qui ha como lingua materne un lingua plus synthetic apprende e comprende melio le linguas de structura analytic. Illo non es un relation symmetric. Anque le structura del linguas creole contribue con iste puncto de vista.

Sin voler crear un combate inter le linguas e con respecto.

Un exemplo sur le qual ego voleva parlar e ha oblidate, es le latin antic e le actual linguas romanic. Descontate le differentias de vocabulari, qui, pensa vos, apprenderea e comprenderea melio le altere?

Necuno me ha respondite. Ego ancora attende. Ego nunquam ha trovate alcuno qui esseva de accordo con me sur le plus grande facilitate del linguas analytic.

Lege plus

Lacrimarum valle

Não importa quanto estejamos desesperados na vida, nesse vale de lágrimas, sabemos que sempre existe aquela ponta de certeza de que a misericórdia divina é infinita...

Il non importa quanto nos es desperate in le vita, in iste valle de lacrimas, nos sape que sempre existe ille puncta de certitude que le misericordia divin es infinite...

Lege plus

Felicidade no Brasil/Felicitate in Brasil

Felicidade no Brasil

Após o primeiro jogo do Brasil na copa do mundo, com resultado favorável ao dono da casa (sem comentários quanto ao jogo...), o clima era diferente do habitual na cidade de São Paulo, onde eu me encontrava. Pessoas fazendo barulho e comemorando. No trajeto para casa, porém, me deparei com o outro lado dessa alegria toda. Vi dois caras bêbados em um carro zuando e insultando os outros motoristas e pedestres, assim como um imbecil que furou o farol numa avenida movimentada, também obviamente intoxicado, passando por um triz de um ônibus e depois de mim.

Tudo isso em plena quinta-feira. A maioria das pessoas trabalha amanhã. Essa mania de entrar de cabeça em qualquer festa e perder a noção já faz parte da cultura da maioria das pessoas daqui. Só posso ver isso como a tentativa de afogar suas tristezas cotidianas nessa espécie de catarse brevíssima. Muitas vezes com desdobramentos terríveis, como brigas e acidentes de carro.

Por trás dessa aparente alegria, vivem pessoas que se arrastam ao longo da semana com frustração e tristeza. Outras pessoas, mais controladas, aparentemente são mais tristes e não se entregam com tanta facilidade a esse tipo de ato inconsequente. Prefiro essa felicidade profunda, taciturna e melancólica dos segundos, do que a alegria triste, rasa e desesperada dos primeiros.


Version in Interlingua

Felicitate in Brasil

Post le prime partita de Brasil in le Cuppa del Mundo, con resultato favorabile al dominos del casa (sin commentarios sur le partita...), le atmosphera esseva differente del habitual in le citate de San Paulo, ubi ego me trovava. Personas qui faceva multe rumor e commemorava. In le trajecto a mi casa, tamen, ego incontrava le reverso de tote iste allegressa. Ego videva duo homines ebrie qui insultava e importunava le altere conductores e le pedones, assi como un imbecille qui passava trans le via ignorante le semaforo al rubre, anque ille obviemente intoxicate, passante a pochissime distantia de un autobus e post de mi, quasi collidente.

Toto isto in plen lunedi. Le major parte del personas labora deman. Iste habitude de render se con tante voluntate in qualcunque festa e perder le notion ja face parte del cultura del majoria ci. Ego pote vider lo solmente como un lor tentativa de necar lor tristessas quotidian in iste specie de catharse brevissime. Multe vices con desplicamentos terribile, como aggressiones e accidentes automotive.

Detra iste apparente allegressa, vive personas qui remorca se trans le septimana con frustration e tristessa. Altere personas, plus controllate, apparentemente es plus triste e non rende se con tante facilitate a iste typo de acto inconsequente. Ego prefere iste felicitate profunde, taciturne e melancholic del secundes que le allegressa triste, superficial e desperate del primes.

Lege plus

Autoritate

Quanto plus autoritate le factos e le realitate habe sur te, tanto plus libere tu es.

Lege plus

Le brasilianos

Le brasilianos es un populo talmente humile que alcunes de a vices dice le sequente proverbio: "Deo es brasilian". 

E illes accusa le argentinos de arrogante...

Lege plus

Suffrentia

Il non importa quante placer on ha in iste vita, le suffrentia es sempre plus grande que illo, a vices mesmo inversemente proportional... Assi, es van omne tentativa de trovar in le pur placer un significato al vita, un ration pro viver.

Lege plus

Le tragedia del studiante serie in Brasil

Le texto que ego publica ci sub es un traduction facite per mi. Ego crede que iste autor es un 

 del plus grande pensatores in Brasil e un grande philosopho, forsan de nivello mundial. Su opera securmente merita esser traducite a plure linguas. Ego non responsabilisa me pro iste traduction e non ha alicun derecto sur le texto.

Pro vider le texto original in portugese e plure altere textos (anque in inglese, espaniol, italiano e francese) de iste autor, vade a su site ci.

 Le tragedia del studiante serie in Brasil

  

Olavo de Carvalho, Diário do Comércio, 12 de fevereiro de 2006

Omne septimana, io recipe decenas de litteras de studiantes qui, cercante alicun formation intellectual, trova in le universitates que  illos frequenta solmente propaganda communiste, basse, immunde, subcollegian.

Illes non es, como generalmente on imagina, victimas de pur circumstantias politic immediate. Illes geme sub un montania de factores adverse al intelligentia human, que se ha accumulate in le mundo, e non solmente in Brasil, dum le ultime decades. Si le prime medietate del seculo XX portava un incommun intellectual florescentia, le secunde esseva un general devastation como rarmente on videva in le Historia. Le cadite esseva tan profunde que il jam non es possibile mesurar lo. In un panorama in toto dominate pro charlatanes tan caricaturate como Noam Chomsky, Richard Dawkins, Edward Said, Jacques Derrida, Julia Kristeva, le evo in le qual floresceva, quasi simultaneemente, Edmund Husserl, Karl Jaspers, Louis Lavelle, Alfred North Whitehead, Benedetto Croce, Jan Huizinga, Arnold Toynbee – e, in le litteratura T. S. Eliot, W. B. Yeats, Ezra Pound, Thomas Mann, Franz Kafka, Jacob Wassermann, Robert Musil, Hermann Broch, Heimito von Doderer – jam deveniva invisibile, inobtenibile por le imagination del nostre contemporaneos. Omne comparation es facite inter un alique e altere alique. Il non es possibile comparar le toto con le nihil.

Isto non vole dicer que le fontes del cognoscentia es desiccate. Pensatores de grande magnitude – como Eric Voegelin, como Bernard Lonergan, como Xavier Zubiri – superviveva al debacle del annos 60 e continuava actuante, le prime usque  1985, le secunde usque 1984, le tertie usque 1983. Ma lor inseniamentos ancora es proprietate exclusive de selecte circulos. Illos non entrava in le curso general del ideas, e illos non poterea entrar sin immundar se, sin transformar se in un materia de discussiones idiotic como recurrentemente succede, gratias al ascension politic de alicunos de lor discipulos, como le infelice Leo Strauss.

Tunc le disgratia succedeva justo in le “curso general del ideas”. Le fin del Secunde Guerra Mundial portava un prodigiose reorganisation del bases social e economic del vita intellectual in le mundo. Nove institutiones, nove retes de communication, nove mechanismos de stockage e distribution del informationes academic, nove publicos e, super toto, le ampliation inaudite del appoio statal e private al cultura e al formation del grande organismos international como ONU (UN) e UNESCO. Toto isto veniva insimul con le descredentia del marxismo sovietic e le profunde mutation interne del militantia international sinistriste, in iste puncto jam habente plenmente appropriate se del duo lectiones apprendite del Schola de Frankfurt e de Georg Lukacs (ma anque, plus discretemente, de Martin Heidegger): (1) Le lucta essential non esseva propriemente contra le capitalismo, ma contra “le civilisation occidental”;(2) le agente principal del processo esseva le classe del intellectuales.

In iste conditiones, le crescentia fabulose del medios de actuation veniva insimul con le effortio multilateral de appropriar se de iste medios de parte de gruppos militante multo pauco interessate in “comprender le mundo”, ma totalmente devote de “transformar lo”. Le reduction drastic del activitate intellectual verso un activismo politic esseva le consequentia desiderate e planate de iste operation, realisate in scala mundial a partir del annos 60.

Le phenomeno, totevia, non esseva totalmente incognite antea isto. Un vaste proba general jam esseva realisate in le SUA desde le decade de 30 al minus, per medio del grande fundationes “non-lucrative” qui discoperiva su  poter pro orientar e manipular secun su voluntate le activitate intellectual, scientific e educational per le simple selection ideologicamente orientate del destinatarios de su budgets billionari.

In 1954, un commission de investigation del Congresso american jam habeva discoperite que fundationes como Rockfeller, Carnegie e Ford exerceva controlo indebite super le universitates, le institutiones de recerca e le cultura in general, los orientante verso le antiamericanismo, le antichristianismo e le anticapitalismo. (Non me demanda le millesime vice con qual interesse le grande capitalistas pote ager contra le capitalismo. Le explication es resumite in http://www.olavodecarvalho.org /semana/040617jt.htm ehttp://www.olavodecarvalho.org /textos/debate_usp_4.htm .) Inevitabilemente, le influentia exercite pro iste organisationes non constitueva solmente in introducer un determinate color politic in le production cultural, ma alterar lo e corrumper lo usque le radices, subordinante al objectivos politic e publicitari mirate, omne exigentia de honestate, veracitate e rigor. Sin iste interferentia, fraudes absurde como le Relatori Kinsey o le pseudo-antropologia de Margaret Mead jammais haberea obtenite imponer se al medio academic e al media cultural como productos respectabile de un activitate scientific normal.

Le commission habeva essite attaccate de maniera virulente per tote le grande media e su labor finiva essente oblidate, ma illo ancora es un del plus bon fontes pro consulta sur le instrumentalisation politic del cultura (v. René Wormser, Foundations, Their Power and Influence , New York, Devin-Adair, 1958 – vos pote comprar lo in le site www.bookfinder.com ).

In veritate, sin illo non se pote comprender nihil ex lo que se passava in sequentia, pois que illo que se passava era que le experimento intentate in scala american era ampliate per tote le mundo: appropriation del medios de action cultural per le organisationes militante e le sacrificio integral del intelligentia human in le altar del “voluntate de poter” simplicemente se globalisava.

Recursos incalculabilemente vaste, que poterea haber essite usate pro le progresso del cognoscentia e le melioration del condition de vita del especie human era assi dispendite pro sustener le guerra general del stupiditate militante contra le “civilisation occidental”que habeva generate ille mesme recursos.

Ben que iste processo es de extension mundial, es clar que su peso se sentiva plus densemente in paises nove del Tertie Mundo, ubi le creationes del epochas anterior non habeva essite assimilate con multe profunditate e le radices del civilisation poteva esser plus facilemente taliate. In Brasil, comenciante ex le decennio de 1960, le progresso del barbaritate era, forsan, plus rapide que in omne altere loco, destruente con espaventose facilitate le semines del cultura que, etsi fragile, habeva donate alicun fructos promissor. Le comparation impossibile inter le duo epochas, que io ha mentionate supra, es etiam plus impossibile in le caso brasilian. In le decennio de 50, nos habeva, vive e actuante, Manuel Bandeira, Carlos Drummond de Andrade, Graciliano Ramos, José Lins do Rego, Àlvaro Lins, Augusto Meyer, Otto Maria Carpeaux, Mário Ferreira dos Santos, Vicente Ferreira da Silva, Herberto Sales, Cornélio Penna, Gustavo Corção, Nelson Rodrigues, Lúcio Cardoso, Heitor Villa-Lobos, Augusto Frederico Schmidt, le lista non termina. Hodie, qui representa le imagine del “cultura brasilian”? Paulo Coelho, Luís Fernando Veríssimo, Gilberto Gil, Arnaldo Jabor, Emir Sader, Frei Betto e Leonardo Boff. Presso illos, Chomsky es Aristotele. Es le grado plus alte per lo que illos se mesura. Nominar isto de “crise”, o etiam de “decadentia” es un optimismo delirante. Le cultura brasilian ha devenite le caricatura de un buffoneria. Es un cosa tan vacue, imbecille, deforme, malade, incalculabilemente insignificante.

Le intelligentia, al contrari del pecunia o del salute, habe iste peculiaritate: quanto plus on perde la, minus on senti su manco. Le homine intelligente, accostumate al studios pesante, tosto crede que ille ha devenite stupide quando, lasse, nervose o con somno,  senti difficultate pro comprender alco. Uno qui nunquam comprendeva multe cosas senti se perfectemente normal quando comprende etiam minus, pois oblidava le pauco que comprendeva e jam non habe modo pro comparar. Un del cosas que me delecta, que me porta al extase quando io contempla le Brasil de hodie, es le aria de serietate con le qual le personas discute e intende sanar le males economic, politic e administrative de Brasil, sin dar attention al destruction del cultura, como si le intelligentia era un adornamento con le finalitate de ser addite al successo post que on ha solvite omne problema o como si le ineptia absolute non era de necun modo un obstaculo al conquesta del felicitate general. Le proba plus evidente del insensibilitate immunde es que le subjecto non senti necun manco del conscientia que ille habeva un die.

Sed le intelligentia national non finiva in le die que nostre studiantes esseva in le ultime posto in un evalutation inter alumnos del curso secundari ex 32 paises: finiva justo in sequentia, quando le ministro del education decideva que le resultate poteva haber essite pejor.

In un senso plus profunde que illo que le ministro imaginava, poterea mesmo. In le election sequente, le pais mitteva in le presidentia un carrierista arrichite, con habito Armani e ungues polite que, pro su orgolio de jammais leger libros, ha essite proclamate un symbolo de authenticitate popular. Le imagine era false, grottesc e insultuose, sed necuno percipeva. Si existe un grado sub le grado del grottesc, tamen, illo esseva attingite justo in sequentia, quando le scriptor Raymundo Faoro, quanto plus imbecille, plus celebre per le sinistras como intelligentia luminose, suggereva le nomine del alora candidato al presidentia pro occupar un posto in le Academia Brasileira de Letras. Comparate con isto, esser in le ultimo posto in un test esseva etiam meritori.

Si le despero del studiantes qui scribeva al me veniva solmente del situation politic, il haberea sperantia de sanar lo per medio del action politic. Sed le action politic es un subproducto del cultura e, in le stato in que se incontra le cosas, necun action politic intelligente, al minus in scala federal, es previdibile in le proxime duo o tres generationes. In le proxime electiones, por exemplo, le pais debera optar novemente inter PT e PSDB, isto significa, le duo creaturas monstruose generate in le ventre del USP (Universidade de São Paulo), le matre del sterilitate national, o como ben synthetisava le poeta Bruno Tolentino, le "p... que non pareva" (referentia al expression brasilian - "puta que o pariu"). Si le politica brasilian deveniva un immense assemblea de studiantes del USP, con le Partito Communista in un flanco, le Action Popular de altere, in un campionato de arrogantia, presumption, hypocrisia, sadismo mental, mendacitate illimitate e stupiditate sin fin. Le USP prendeva medio seculo por arrivar al poter, e ancora non ha stoppate de generar pseudointellectuales ambitiose, avide de mandar, con sete de ministerios. Su opera de destruction es lontan de completar se.

Del politica on pote sperar nihil in un periodo humanmente supportabile. Un action cultural de grande scala – le fundation de un authentic institution de education superior, por contrabalanciar le disgratia USPian – tamben es poco probabile, date le omission del assi decite “elites”, sempre con timor, oscilante inter lamber plus un poco le pedes del petistas o attaccar se al prime zesserra que appare.

Al studiante qui ancora conseque conciper que es le vita intellectual e face de illo un objective de su existentia, resta duo camminos: le exilio, que pote portar al posto errate (le miseria brasilian nasce in Paris), e le isolamento, que pote portar le plus debiles a un despero ancora plus profunde que illo in que se trova.

Le unic solution viabile, que io vide, es le formation de parve gruppos solidari, firmemente decidite a obtener un formation intellectual solide, in le initio sin necun recognoscimento official o academic, sed obligante plus tarde le obtenimento, mediante proba, de un superioritate humiliante. Io jam non lectiona in Brasil, ma le experientia monstrava que multo ex mi alumnos, con alicun annos de lectiones e bastante studio in casa, jam es preste por esser multo meliores, non que alumnos, ma que professores del USP del nivello de Demétrio Magnoli e Emir Sader, lo que, si facite le contas, es mesmo un lucta inequal, es mesmo coardia.

Le processo exige travalio, ma es simple: complir le cargas traditional del studio academic, dominar le trivium, apprender a scriber legente e imitante le classicos de tres idiomas al minus, studiar multo Aristotele, multo Platon, multo Thomas de Achino. multo Leibniz, Schelling e Husserl, absorber quanto possibile le legato del universitate alemanne e austriac del prime medietate del seculo XX, cognoscer multo ben le historia comparate de duo o tres civilisationes, absorber le classicos del theologia e del mystic de al minus tres religiones, e post, solmente post, leger Marx, Nietzsche, Foucault. Si post iste regime tu ancora es impressionate con iste tres, es proque tu es mesmo imbecille e io nihil pote facer pro te.

Sed le ambiente universitari brasilian de hodie es tan basse, tan torpe, que solmente al presentar iste lista – le minimo requirite pro un formation serie de philosopho o erudito – le personas ja aperi le oculos con espavento. In veritate, le studiante brasilian lege nihil, solmente synopses e passages,ultra Emir Sader e le dupla Betto e Boff, qui non vale un breve passage. Es toto farsa, simulation, posa. Il ha necuno qui non sape isto e il non ha qui non se accommoda a iste situation como si illo esseva natural e inevitabile. Le abjection intellectual de iste pais es sin fin.

Lege plus