Powered by Blogger.
Visualizzazione post con etichetta pensamentos. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta pensamentos. Mostra tutti i post

domenica 26 novembre 2017

Le linguage es un instrumento del cognition.

Ma le linguage non es cognition e le cognition non es le linguage.

Le hysteric crede in le parolas que asculta o dice e solo pote pensar per parolas.

Pro comprender qualcosa, comocunque, il es necessari utilisar le parolas. Il es multo plus difficil comprender un concepto que non ha un parola pro se.

Del altere latere, le forma plus facil per le qual ingannar-se es crear un parola pro un concepto que non existe e, dunque, creder in le existentia del concepto a causa del existentia del parola.

Il non se pote dicer, alora, que qualcosa non existe proque il non ha un parola que da lo un nomine.

On pote comprender multo plus que lo que le linguage es capace de exprimer, ma il es impossibile exprimer per le lingua qualcosa que on non comprende.

Le linguage non sustene le cognition, illo solmente da lo forma, appoio e medios de action.

Version in portugese

A linguagem é um instrumento da cognição.

Mas a linguagem não é cognição e a cognição não é a linguagem.

O histérico acredita nas palavras que ouve e diz, e só consegue pensar por palavras.

Para entender algo, porém é necessário utilizar as palavras. É muito mais difícil entender um conceito que não tem uma palavra como nome para si.

Por outro lado, a forma mais fácil pela qual enganar(-se) é criar uma palavra para um conceito que não existe e, portanto, acreditar na existência do conceito por causa da existência da palavra.

Não se pode dizer, então, que algo não existe porque não há uma palavra que lhe dê um nome.

Pode-se entender muito mais do que a linguagem é capaz de exprimir, mas é impossível exprimir através da linguagem algo que não se entende.

A linguagem não sustenta a cognição, apenas lhe dá forma, apoio e meios de atuação.

domenica 24 maggio 2015

Nota-se na língua inglesa um grande número de vocábulos emprestados do normando, língua latina aparentada ao francês, considerada em certos aspectos como um seu dialeto. Tais palavras, quando observadas atentamente, destacam-se por alguns motivos, entre eles o seu "destacamento" em relação à estrutura, a transparência com que demonstram os morfemas a si adjuntos e, consequentemente, com a sintaxe.

A grande maioria dos verbos regulares da língua inglesa é de origem latina. Acopla-se-lhes o sufixo "-ed" para formar seu passado simples e particípio passado. Os verbos irregulares, por outro lado, têm formas "opacas" em relação à sua função e frequentemente confundem-se entre os estudantes de inglês os dois tempos verbais mencionados, fato que faz com que incorram em erros gramaticais.

Diverso e muito interessante é o que se pode inferir, de modo geral, desta característica da língua germânica. Pode-se, por exemplo, especular que as línguas com estrutura mais regular e que dão maior aparência de serem "esquemáticas" são aquelas cujo léxico é mais permeado por palavras de empréstimo e neologismos, como por combinação de palavras da própria língua. Imagino que tal se deva ao fato de adicionar-se naturalmente os sufixos que darão sentido à palavra da língua fonte na língua original, enquanto que os componentes morfológicos visíveis de palavras arcaicas se perdem no tempo sob o processo das mudanças fonológicas.

Note-se a grande transparência morfo-sintática presente em pidgins e crioulos, casos particulares devidos a um processo semelhante ao acima descrito, de maneira generalizada.

Outro algo que se pode imaginar possível, a partir do que se constata, é o possível uso pedagógico advindo do uso de tal vocabulário no ensino de línguas estrangeiras. De fato, esse tipo de transparência é uma das maiores vantagens alegadas em línguas auxiliares artificiais, desenhadas para serem de fácil aprendizado.

Uma questão um pouco mais abstrata que me ponho é, ainda que já fugindo ligeiramente do abordado: Seriam as línguas, nas suas formas mais arcaicas, mais próximas de suas gêneses (se é que isto existe, ou ainda pelo menos em sua forma literária) dotadas de uma "aparência" mais transparente ou mais opaca, da qual se derivariam os morfemas mais fundamentais? Seria algo cíclico?

giovedì 12 giugno 2014

Felicidade no Brasil

Após o primeiro jogo do Brasil na copa do mundo, com resultado favorável ao dono da casa (sem comentários quanto ao jogo...), o clima era diferente do habitual na cidade de São Paulo, onde eu me encontrava. Pessoas fazendo barulho e comemorando. No trajeto para casa, porém, me deparei com o outro lado dessa alegria toda. Vi dois caras bêbados em um carro zuando e insultando os outros motoristas e pedestres, assim como um imbecil que furou o farol numa avenida movimentada, também obviamente intoxicado, passando por um triz de um ônibus e depois de mim.

Tudo isso em plena quinta-feira. A maioria das pessoas trabalha amanhã. Essa mania de entrar de cabeça em qualquer festa e perder a noção já faz parte da cultura da maioria das pessoas daqui. Só posso ver isso como a tentativa de afogar suas tristezas cotidianas nessa espécie de catarse brevíssima. Muitas vezes com desdobramentos terríveis, como brigas e acidentes de carro.


Por trás dessa aparente alegria, vivem pessoas que se arrastam ao longo da semana com frustração e tristeza. Outras pessoas, mais controladas, aparentemente são mais tristes e não se entregam com tanta facilidade a esse tipo de ato inconsequente. Prefiro essa felicidade profunda, taciturna e melancólica dos segundos, do que a alegria triste, rasa e desesperada dos primeiros.



Version in Interlingua

Felicitate in Brasil

Post le prime partita de Brasil in le Cuppa del Mundo, con resultato favorabile al dominos del casa (sin commentarios sur le partita...), le atmosphera esseva differente del habitual in le citate de San Paulo, ubi ego me trovava. Personas qui faceva multe rumor e commemorava. In le trajecto a mi casa, tamen, ego incontrava le reverso de tote iste allegressa. Ego videva duo homines ebrie qui insultava e importunava le altere conductores e le pedones, assi como un imbecille qui passava trans le via ignorante le semaforo al rubre, anque ille obviemente intoxicate, passante a pochissime distantia de un autobus e post de mi, quasi collidente.

Toto isto in plen lunedi. Le major parte del personas labora deman. Iste habitude de render se con tante voluntate in qualcunque festa e perder le notion ja face parte del cultura del majoria ci. Ego pote vider lo solmente como un lor tentativa de necar lor tristessas quotidian in iste specie de catharse brevissime. Multe vices con desplicamentos terribile, como aggressiones e accidentes automotive.


Detra iste apparente allegressa, vive personas qui remorca se trans le septimana con frustration e tristessa. Altere personas, plus controllate, apparentemente es plus triste e non rende se con tante facilitate a iste typo de acto inconsequente. Ego prefere iste felicitate profunde, taciturne e melancholic del secundes que le allegressa triste, superficial e desperate del primes.

giovedì 5 giugno 2014

Quanto plus autoritate le factos e le realitate habe sur te, tanto plus libere tu es.

mercoledì 7 maggio 2014

Il non importa quante placer on ha in iste vita, le suffrentia es sempre plus grande que illo, a vices mesmo inversemente proportional... Assi, es van omne tentativa de trovar in le pur placer un significato al vita, un ration pro viver.

mercoledì 30 aprile 2014



Le texto que ego publica ci sub es un traduction facite per mi. Ego crede que iste autor es un 
 del plus grande pensatores in Brasil e un grande philosopho, forsan de nivello mundial. Su opera securmente merita esser traducite a plure linguas. Ego non responsabilisa me pro iste traduction e non ha alicun derecto sur le texto.

Pro vider le texto original in portugese e plure altere textos (anque in inglese, espaniol, italiano e francese) de iste autor, vade a su site ci.


 Le tragedia del studiante serie in Brasil

  

Olavo de Carvalho, Diário do Comércio, 12 de fevereiro de 2006

Omne septimana, io recipe decenas de litteras de studiantes qui, cercante alicun formation intellectual, trova in le universitates que  illos frequenta solmente propaganda communiste, basse, immunde, subcollegian.

Illes non es, como generalmente on imagina, victimas de pur circumstantias politic immediate. Illes geme sub un montania de factores adverse al intelligentia human, que se ha accumulate in le mundo, e non solmente in Brasil, dum le ultime decades. Si le prime medietate del seculo XX portava un incommun intellectual florescentia, le secunde esseva un general devastation como rarmente on videva in le Historia. Le cadite esseva tan profunde que il jam non es possibile mesurar lo. In un panorama in toto dominate pro charlatanes tan caricaturate como Noam Chomsky, Richard Dawkins, Edward Said, Jacques Derrida, Julia Kristeva, le evo in le qual floresceva, quasi simultaneemente, Edmund Husserl, Karl Jaspers, Louis Lavelle, Alfred North Whitehead, Benedetto Croce, Jan Huizinga, Arnold Toynbee – e, in le litteratura T. S. Eliot, W. B. Yeats, Ezra Pound, Thomas Mann, Franz Kafka, Jacob Wassermann, Robert Musil, Hermann Broch, Heimito von Doderer – jam deveniva invisibile, inobtenibile por le imagination del nostre contemporaneos. Omne comparation es facite inter un alique e altere alique. Il non es possibile comparar le toto con le nihil.

Isto non vole dicer que le fontes del cognoscentia es desiccate. Pensatores de grande magnitude – como Eric Voegelin, como Bernard Lonergan, como Xavier Zubiri – superviveva al debacle del annos 60 e continuava actuante, le prime usque  1985, le secunde usque 1984, le tertie usque 1983. Ma lor inseniamentos ancora es proprietate exclusive de selecte circulos. Illos non entrava in le curso general del ideas, e illos non poterea entrar sin immundar se, sin transformar se in un materia de discussiones idiotic como recurrentemente succede, gratias al ascension politic de alicunos de lor discipulos, como le infelice Leo Strauss.

Tunc le disgratia succedeva justo in le “curso general del ideas”. Le fin del Secunde Guerra Mundial portava un prodigiose reorganisation del bases social e economic del vita intellectual in le mundo. Nove institutiones, nove retes de communication, nove mechanismos de stockage e distribution del informationes academic, nove publicos e, super toto, le ampliation inaudite del appoio statal e private al cultura e al formation del grande organismos international como ONU (UN) e UNESCO. Toto isto veniva insimul con le descredentia del marxismo sovietic e le profunde mutation interne del militantia international sinistriste, in iste puncto jam habente plenmente appropriate se del duo lectiones apprendite del Schola de Frankfurt e de Georg Lukacs (ma anque, plus discretemente, de Martin Heidegger): (1) Le lucta essential non esseva propriemente contra le capitalismo, ma contra “le civilisation occidental”;(2) le agente principal del processo esseva le classe del intellectuales.

In iste conditiones, le crescentia fabulose del medios de actuation veniva insimul con le effortio multilateral de appropriar se de iste medios de parte de gruppos militante multo pauco interessate in “comprender le mundo”, ma totalmente devote de “transformar lo”. Le reduction drastic del activitate intellectual verso un activismo politic esseva le consequentia desiderate e planate de iste operation, realisate in scala mundial a partir del annos 60.

Le phenomeno, totevia, non esseva totalmente incognite antea isto. Un vaste proba general jam esseva realisate in le SUA desde le decade de 30 al minus, per medio del grande fundationes “non-lucrative” qui discoperiva su  poter pro orientar e manipular secun su voluntate le activitate intellectual, scientific e educational per le simple selection ideologicamente orientate del destinatarios de su budgets billionari.

In 1954, un commission de investigation del Congresso american jam habeva discoperite que fundationes como Rockfeller, Carnegie e Ford exerceva controlo indebite super le universitates, le institutiones de recerca e le cultura in general, los orientante verso le antiamericanismo, le antichristianismo e le anticapitalismo. (Non me demanda le millesime vice con qual interesse le grande capitalistas pote ager contra le capitalismo. Le explication es resumite in http://www.olavodecarvalho.org /semana/040617jt.htm ehttp://www.olavodecarvalho.org /textos/debate_usp_4.htm .) Inevitabilemente, le influentia exercite pro iste organisationes non constitueva solmente in introducer un determinate color politic in le production cultural, ma alterar lo e corrumper lo usque le radices, subordinante al objectivos politic e publicitari mirate, omne exigentia de honestate, veracitate e rigor. Sin iste interferentia, fraudes absurde como le Relatori Kinsey o le pseudo-antropologia de Margaret Mead jammais haberea obtenite imponer se al medio academic e al media cultural como productos respectabile de un activitate scientific normal.

Le commission habeva essite attaccate de maniera virulente per tote le grande media e su labor finiva essente oblidate, ma illo ancora es un del plus bon fontes pro consulta sur le instrumentalisation politic del cultura (v. René Wormser, Foundations, Their Power and Influence , New York, Devin-Adair, 1958 – vos pote comprar lo in le site www.bookfinder.com ).
In veritate, sin illo non se pote comprender nihil ex lo que se passava in sequentia, pois que illo que se passava era que le experimento intentate in scala american era ampliate per tote le mundo: appropriation del medios de action cultural per le organisationes militante e le sacrificio integral del intelligentia human in le altar del “voluntate de poter” simplicemente se globalisava.


Recursos incalculabilemente vaste, que poterea haber essite usate pro le progresso del cognoscentia e le melioration del condition de vita del especie human era assi dispendite pro sustener le guerra general del stupiditate militante contra le “civilisation occidental”que habeva generate ille mesme recursos.

Ben que iste processo es de extension mundial, es clar que su peso se sentiva plus densemente in paises nove del Tertie Mundo, ubi le creationes del epochas anterior non habeva essite assimilate con multe profunditate e le radices del civilisation poteva esser plus facilemente taliate. In Brasil, comenciante ex le decennio de 1960, le progresso del barbaritate era, forsan, plus rapide que in omne altere loco, destruente con espaventose facilitate le semines del cultura que, etsi fragile, habeva donate alicun fructos promissor. Le comparation impossibile inter le duo epochas, que io ha mentionate supra, es etiam plus impossibile in le caso brasilian. In le decennio de 50, nos habeva, vive e actuante, Manuel Bandeira, Carlos Drummond de Andrade, Graciliano Ramos, José Lins do Rego, Àlvaro Lins, Augusto Meyer, Otto Maria Carpeaux, Mário Ferreira dos Santos, Vicente Ferreira da Silva, Herberto Sales, Cornélio Penna, Gustavo Corção, Nelson Rodrigues, Lúcio Cardoso, Heitor Villa-Lobos, Augusto Frederico Schmidt, le lista non termina. Hodie, qui representa le imagine del “cultura brasilian”? Paulo Coelho, Luís Fernando Veríssimo, Gilberto Gil, Arnaldo Jabor, Emir Sader, Frei Betto e Leonardo Boff. Presso illos, Chomsky es Aristotele. Es le grado plus alte per lo que illos se mesura. Nominar isto de “crise”, o etiam de “decadentia” es un optimismo delirante. Le cultura brasilian ha devenite le caricatura de un buffoneria. Es un cosa tan vacue, imbecille, deforme, malade, incalculabilemente insignificante.

Le intelligentia, al contrari del pecunia o del salute, habe iste peculiaritate: quanto plus on perde la, minus on senti su manco. Le homine intelligente, accostumate al studios pesante, tosto crede que ille ha devenite stupide quando, lasse, nervose o con somno,  senti difficultate pro comprender alco. Uno qui nunquam comprendeva multe cosas senti se perfectemente normal quando comprende etiam minus, pois oblidava le pauco que comprendeva e jam non habe modo pro comparar. Un del cosas que me delecta, que me porta al extase quando io contempla le Brasil de hodie, es le aria de serietate con le qual le personas discute e intende sanar le males economic, politic e administrative de Brasil, sin dar attention al destruction del cultura, como si le intelligentia era un adornamento con le finalitate de ser addite al successo post que on ha solvite omne problema o como si le ineptia absolute non era de necun modo un obstaculo al conquesta del felicitate general. Le proba plus evidente del insensibilitate immunde es que le subjecto non senti necun manco del conscientia que ille habeva un die.

Sed le intelligentia national non finiva in le die que nostre studiantes esseva in le ultime posto in un evalutation inter alumnos del curso secundari ex 32 paises: finiva justo in sequentia, quando le ministro del education decideva que le resultate poteva haber essite pejor.


In un senso plus profunde que illo que le ministro imaginava, poterea mesmo. In le election sequente, le pais mitteva in le presidentia un carrierista arrichite, con habito Armani e ungues polite que, pro su orgolio de jammais leger libros, ha essite proclamate un symbolo de authenticitate popular. Le imagine era false, grottesc e insultuose, sed necuno percipeva. Si existe un grado sub le grado del grottesc, tamen, illo esseva attingite justo in sequentia, quando le scriptor Raymundo Faoro, quanto plus imbecille, plus celebre per le sinistras como intelligentia luminose, suggereva le nomine del alora candidato al presidentia pro occupar un posto in le Academia Brasileira de Letras. Comparate con isto, esser in le ultimo posto in un test esseva etiam meritori.

Si le despero del studiantes qui scribeva al me veniva solmente del situation politic, il haberea sperantia de sanar lo per medio del action politic. Sed le action politic es un subproducto del cultura e, in le stato in que se incontra le cosas, necun action politic intelligente, al minus in scala federal, es previdibile in le proxime duo o tres generationes. In le proxime electiones, por exemplo, le pais debera optar novemente inter PT e PSDB, isto significa, le duo creaturas monstruose generate in le ventre del USP (Universidade de São Paulo), le matre del sterilitate national, o como ben synthetisava le poeta Bruno Tolentino, le "p... que non pareva" (referentia al expression brasilian - "puta que o pariu"). Si le politica brasilian deveniva un immense assemblea de studiantes del USP, con le Partito Communista in un flanco, le Action Popular de altere, in un campionato de arrogantia, presumption, hypocrisia, sadismo mental, mendacitate illimitate e stupiditate sin fin. Le USP prendeva medio seculo por arrivar al poter, e ancora non ha stoppate de generar pseudointellectuales ambitiose, avide de mandar, con sete de ministerios. Su opera de destruction es lontan de completar se.

Del politica on pote sperar nihil in un periodo humanmente supportabile. Un action cultural de grande scala – le fundation de un authentic institution de education superior, por contrabalanciar le disgratia USPian – tamben es poco probabile, date le omission del assi decite “elites”, sempre con timor, oscilante inter lamber plus un poco le pedes del petistas o attaccar se al prime zesserra que appare.

Al studiante qui ancora conseque conciper que es le vita intellectual e face de illo un objective de su existentia, resta duo camminos: le exilio, que pote portar al posto errate (le miseria brasilian nasce in Paris), e le isolamento, que pote portar le plus debiles a un despero ancora plus profunde que illo in que se trova.
Le unic solution viabile, que io vide, es le formation de parve gruppos solidari, firmemente decidite a obtener un formation intellectual solide, in le initio sin necun recognoscimento official o academic, sed obligante plus tarde le obtenimento, mediante proba, de un superioritate humiliante. Io jam non lectiona in Brasil, ma le experientia monstrava que multo ex mi alumnos, con alicun annos de lectiones e bastante studio in casa, jam es preste por esser multo meliores, non que alumnos, ma que professores del USP del nivello de Demétrio Magnoli e Emir Sader, lo que, si facite le contas, es mesmo un lucta inequal, es mesmo coardia.

Le processo exige travalio, ma es simple: complir le cargas traditional del studio academic, dominar le trivium, apprender a scriber legente e imitante le classicos de tres idiomas al minus, studiar multo Aristotele, multo Platon, multo Thomas de Achino. multo Leibniz, Schelling e Husserl, absorber quanto possibile le legato del universitate alemanne e austriac del prime medietate del seculo XX, cognoscer multo ben le historia comparate de duo o tres civilisationes, absorber le classicos del theologia e del mystic de al minus tres religiones, e post, solmente post, leger Marx, Nietzsche, Foucault. Si post iste regime tu ancora es impressionate con iste tres, es proque tu es mesmo imbecille e io nihil pote facer pro te.

Sed le ambiente universitari brasilian de hodie es tan basse, tan torpe, que solmente al presentar iste lista – le minimo requirite pro un formation serie de philosopho o erudito – le personas ja aperi le oculos con espavento. In veritate, le studiante brasilian lege nihil, solmente synopses e passages,ultra Emir Sader e le dupla Betto e Boff, qui non vale un breve passage. Es toto farsa, simulation, posa. Il ha necuno qui non sape isto e il non ha qui non se accommoda a iste situation como si illo esseva natural e inevitabile. Le abjection intellectual de iste pais es sin fin.

giovedì 17 aprile 2014

O medo de não parecer um "intelectual"
Le timor de non semblar un "intellectual"



É fato amplamente conhecido o domínio da postura ideológica esquerdista nos ambientes que se entendem como de mais alta cultura: universidades, alguns setores da mídia, jornais, blogs jornalísticos e outros.
Talvez por esse motivo, por uma afinidade natural, todo esquerdista tende a adotar uma forma de escrever pomposa, com direito a todo tipo de inversão na estrutura e expressões cultas da moda,  ainda que as tenha aprendido há menos de uma semana. 

Fico me perguntando se existe outro motivo além desse, do medo de não parecer um intelectual cheio de ideias e bagagem cultural., digno de reconhecimento. 

Penso que (ainda que não aja assim, por pura incapacidade) a escrita deve ser clara e passar exatamente o que se está pensando. Mas há quem não pense assim. Há quem escreva por pura sede de reconhecimento e, ao escrever, cria uma opacidade proposital, com todo tipo de expressão ambígua e incerta. Fazem isso, creio, por pelo menos dois motivos: Alguém de status superior entender, por acaso, algo mais grandioso do que se queria expressar e dar reconhecimento ao autor; se evadir de possíveis críticas em relação ao texto, dando a cada momento uma forma oportuna a suas ideias, desde que correspondendo minimamente ao que se escreveu.

Há na esquerda o pensamento, não totalmente injusto, mas quase sempre na forma errada, de tratar as variantes populares da língua falada em pé de igualdade com a norma culta. Muito estranho. Como alguém que escreve de forma a encobrir e mistificar as suas ideias espera que se possa empregar as variantes mais vulgares da língua na escrita? Ou pior, como alguém desprovido de um treinamento linguístico de alto nível conseguiria entender o emaranhado de palavras que o sujeito escreve?

Pensei nisso depois de ler um texto em um conhecido site esquerdista brasileiro dizendo ter dado "uma chinelada" em um escritor de direita. Tudo o que eu vi foi um texto de leitura difícil, com argumentos fracos, contrastando com a fala direta e explosiva do direitista citado. Acho que a intenção foi mostrar a própria superioridade e querer jogar no oponente a imagem de burro. Para mim não funcionou. Ainda que não tenha sido esse o caso, tem gente que parece burra até escrevendo em latim, ainda que pense o contrário de si mesma.


Version in Interlingua



Es un facto amplemente cognoscite le domini del ideologia sinistriste in le ambientes que on comprehende como habente un plus alte cultura: universitates, alcun sectores del media, periodicos, blogs jornalistic e alteres. Forsan a causa de illo, de un affinitate natural, omne sinistrista tende a adoptar un forma de scriber pompose, con derecto a omne typo de inversion in le structura e expressiones culte del moda, etsi illo lo ha apprendite il ha minus de un septimana.


Ego me demanda si existe altere motivo ultra isto, le timor de non semblar un intellectual plen de ideas e experientia cultural, digno de recognoscimento.


Ego pensa que (etiam si ego non age assi, a causa de mi incapacitate) le scripta debe esser clar e transmitter exactemente lo que on pensa. Mais il ha qui non pensa assi. Il ha qui scribe pro pur sete de recognoscimento e, a scriber, crea un opacitate proposital, con omne typo de expression ambigue e incerte. On face isto, ego crede, pro al minus duo motivos: Que alcuno con un status superior comprehende, al hasardo, alco plus grandiose que illo que on voleva expressar e donar recognoscimento al autor; pro evader se de possibile criticas al texto e poter donar cata vice un forma opportune a su ideas, desde que iste forme corresponde minimemente a illo que on ha scribite.


Il ha in le sinistra politic le pensamento, non totalmente injuste, mais quasi sempre in le forma errate, de voler tractar le variantes popular del lingua parlate al mesme nivello del standard culte. Multo stranie. Como alicuno que scribe occultante e mystificante su ideas spera que on usa le variantes plus vulgar del lingua in le scripta? O anque pejor, como alicuno disproviste de un trainamento linguistic de alte nivello poterea comprehender le imbrolio de parolas que le sujecto scribe?


Ego ha pensate isto post leger un texto in un cognoscite site de vision politic sinistrista brasilian que diceva haber "colpite" un scriptor de dextra. Toto lo que ego videva era un texto de lectura difficile, con argumentos fragile, in contrasto con le linguage directe e explosive del dextriste citate. Ego crede que le intention esseva mostrar le proprie superioritate e voler donar al opponente le imagine de stulto. A me illo non ha functionate. Etiam si in iste caso on non pote applicar isto, il ha personas que sembla stulte anque scribente in latin, pensante le contrario.




venerdì 28 marzo 2014

Não gosto de ficar tentando convencer os outros das minhas ideias, porque sei que é muito provável que elas mudem no futuro. Não gostaria de ver-me numa situação em que eu convenci outras pessoas de ideias com as quais eu mesmo discordo.

Version in interlingua

Non me place tentar convincer alteres de mi ideas, perque ego sape que es multe probabile que illas cambiara in le futuro. Non me placerea vider me in le situation de haber convincite altere personas de ideas de le quales ego mesme discorda.


On debe postar alco a vices. Mi proxime post sera sur Esperanto (In Esperanto e Interlingua).