Powered by Blogger.
Visualizzazione post con etichetta linguistica. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta linguistica. Mostra tutti i post

sabato 14 gennaio 2017

Quando on studia linguas, on sovente perde le motivation e a vices attinge plateaus. Specialmente qui ama vermente le linguas, illes pro un grande voluntate de comenciar a studiar un lingua nove, perde le fortias pro continuar a apprender celle altere lingua, que on normalmente ja comprende, solo debe perfectionar, lo que pote esser extrememente ennoiante.

Il ha un maniera de facer de forma rational, sin lassar de progreder in le altere lingua: on pote studiar linguas que ha un relation genetic o historic multo forte con le lingua que on ja studiava.

Isto nos da celle bon sensation, un grande enthusiasmo ante qualcosa nove e plen de mysterio e possibilitates. Al mesme tempore, isto nos offre un reconfortante familiaritate con lo que nos ja sape. Isto evita le despero e voluntate de desister que multos ha quando illes studia un lingua troppo differente de los que illes cognosce.

Del puncto de vista objective, on debe considerar un cosa: un lingua es un multiplicitate de linguages. E il occurre que, lo que es un linguage (uso del lexyco e structuras) formal, litterari, dialectal, rar o complicate in un lingua, corresponde al forma simple e quotidian in un altere lingua del mesme familia.

Alcun exemplos, in reporto al lexyco: 

Italiano formal, litterari - onta
Italiano standard - vergogna

Francese formal, litterari - vergogne
Francese standard - honte
 -
Anglese informal - breath in, breath out
Anglese formal - inhale, exhale

Francese standard - inhaler, exhaler
-
Il ha multe infinite exemplos que io per pigressa non va scriber, forsan in le futuro.

Ma il basta cercar los, il es un puncto facil a probar.

On remarca anque que, per exemplo, le lingua juridic in multe linguas es plen de latinismos, le linguage politic e gastronomic de francesismos, le musical de italianismo, etc.

Il es dicer: on non simplemente apprende un nove lingua si on sape le un e apprende le altere, on continua apprender le altere con un grado multo plus grande de profunditate.

Isto poterea esser usate mesmo de forma systematic in cursos. Un curso, per exemplo, de norvegese, francese e anglese, visto como un cosa sol, con le objectivo de cognoscer le anglese in extreme profunditate e in plus apprender duo altere linguas plus. Isto esserea junger le objectivos economic del apprentissage del anglese con le multilingualismo.

Un altere beneficio es evitar le perfectionismo. On sovente nec comencia studiar un lingua, proque on sape que "il essera quasi impossibile parlar lo correntemente". Ma iste non es le sol objectivo pro le qual on apprende un lingua, no? Apprende un pro ameliorar in un altere crea in nos un certe humilitate, un attitude positive in relation a studiar un lingua. In iste modo, quecunque nos apprende es benvenite.

Interlingua, clarmente, pote esser usate de forma multo benefic. Su radices explicita le processo de formation de parolas in multe linguas, su pronuncia es relativemente neutre e su structura es simple.

Alora, proque non apprender interlingua pro ameliorar vostre francese o anglese?

Tanto il vos costara solo alcun menses in cambio de un effecto profundo in linguas que vos usara pro sempre.

giovedì 7 gennaio 2016

La genieco de esperanto, kaj kiel pli profiti gxin.


La plej bona elemento de esperanto estas, certe, la ebleco uzi morfemojn en dependa kaj sependa pozicioj. Ekzemplo:

La hundeto. = La eta hundo.


En cxiuj aliaj lingvoj (almenaux cxiujn kiujn mi konas) tio tute ne eblas. Fari tion necesas ke oni uzu aliajn vortojn. Ekzemplo:


Portugala:


O cachorrinho. = O pequeno cachorro.


Estas tie, en esperanto, vera simetrio, kiu ne estas en aliaj lingvoj, fakto kiu helpas al kiu lernas esperanton kompreni pli bone la funkcion de lingvojn, gxenerale, kaj ankaux de sia mema lingvo. Tio estas speciale bona por unulingvuloj.


Alie, tio estas bona ankaux por bonega sinesprimo, por la artoj (poezio), tujvortprovizo, kaj por plibonigi la logikan kaj lingvan povecojn.


En esperanto, alivorte, okazas pli granda korespondo inter la "derivatio naturalis" (kreado de vortoj el gramatikaj eroj) kaj la "derivatio volutaria"(kreado de vortoj el leksikeroj). En la portugala, "inho" korespondas al la morfologio kaj "pequeno" korespondas al la leksiko. Esperante, ambaux estas morfologiaj.


(Faka lingvo estas tuta alia afero: estas bone esti pluraj vortoj por esprimi fakajn aferojn. Tiu cxi teksto mem estas ekzemplo de tiu fakto: mi tute devas uzi vortojn kiel "elemento" kaj "morfemo" en la loko de "ero" cxar ilia signifo estas specifa. En cxiutaga lingvo kaj en artoj, tamen, vortafarado devas esti portata al la ekstremo por krei plej bonan lingvon.)


Plibonigado


Tamen, en esperanto, tio ne tute kaj ne cxiam okazas. Ekzemplo estas kaj la "korelativoj", kiu estas speciala parto de la lingvo, kaj prepozicioj, kaj konjunkcioj, kaj veraj gramatikeroj (fleksioj), kiel "-j", "-n", "-a", "-is", ktp.


En la Fundamento, oni ne povas diri ke oni trovas cxiujn eblecojn uzi la lingvon, kaj kiu vere determinas gxian uzadon estas la esperanta komunumo kiu, malfelicxe, kreas esperanton pli kaj pli fiksan, rigidan, plenan je reguloj kaj idiotajxoj, en la lingvistika uzado, sen universaleco. Pli kaj pli ili simple lernas fiksajn vortojn kaj vortordon kaj havas malfacilecon kompreni aliajn modojn de sinesprimo. 


Oni bone scias ke estas multaj klopodoj krei novajn lingvojn por "plibonigi" esperanton. Sed mi pensas ke la klavo por plibonigi esperanton estas en esperanto mem. Estas ambigue si oni povas diri "aliiel", ekzemple, laux la fundamento. Sed si oni pensas logike, tio estas tute ebla.


La logiko de "tabelvorto" estas ene de la gxenerala gramatiko esperanta, ne for. Same por prepozicioj, gramatikeroj kaj konjunkcio.


Estas normala diri, ekzemple, "a-vortoj" kun la signifo de "adjektivo". "Adjektivo" estas pli facila laux kiu havas euxropan nasklingvon, sed multe pli malfacila laux kiu estas neeuxropano.


Do, por tutuzi la eblecojn de esperanto ni devas leksikigi tiujn vorterojn.


Iuj sugestoj estas (nur sugestoj, nur por ke la leganto povos kompreni la logikon, ili ne estas definitivaj proponoj, nur ideoj, ne necese korektaj.): 


- Konjunkcioj kaj adverbiaj tabelvortoj estas uzataj kiel adverbioj (e-vortoj): Tamene, cxiame, tiame, tiele, ktp.


- Uzi gramatikerojn kiel sendependaj vortoj: la joa (la pluralo), la noa (la akuzativo), aaj vortoj (adjektivoj), oaj vortoj (substanktivo), osa tempo (futuro), "isigi verbon" (konjugacii pasintece), ktp.


Mi ne vere scias kiel fari kun prepozicioj, tio sxajnas al mi pli kompleksa. 


Denove, ili estas nur sugestoj, nenecese validaj. Fari tion ne vere sxangxos la lingvon, tio nur estas malsama maniero sinesprimi, sen vere sxangxi la strukturo de la lingvo.

Certe pluraj uloj vidos cxi tion kiel idismo, sed ne gravas. Ni lasu al la artistoj kaj poetoj la sxangxadon de la lingvo kaj la eksploradon de gxia vera poveco.


Por finigi


La vorto estas la plej bazika ero kiu estas "instinkte" rekonatebla. 


La morfemo estas la minima strukturo kun signifio en lingvo. 


Estus bone por internacia lingvo havi ambaux en koincideco, ke unu vorto estus unu morfemo. Sed ankaux la ebleco kombini ilin estas bona, por libereco kaj plus ebleco sinesprimi.


Mi kredas do ke oni devus havi, en esperanto, tutan liberecon elekti kiel sinesprimi, tutlibere.


Mi kredas ke oni devus povi uzi preskaux cxiujn vortojn kiel ni volas, depende, sendepende, kune, malkune, analitike, sintetike, gramatike, leksike.


Oni tiel povas elekti kia lingvajxo estas pli tauxga al kiu ni necesas.


Teksto el kiu mi prenis inspiracion kaj teoriojn por tiun cxi skribi.

http://coral.ufsm.br/lec/02_01/DelcioLC6.htm

domenica 24 maggio 2015

Nota-se na língua inglesa um grande número de vocábulos emprestados do normando, língua latina aparentada ao francês, considerada em certos aspectos como um seu dialeto. Tais palavras, quando observadas atentamente, destacam-se por alguns motivos, entre eles o seu "destacamento" em relação à estrutura, a transparência com que demonstram os morfemas a si adjuntos e, consequentemente, com a sintaxe.

A grande maioria dos verbos regulares da língua inglesa é de origem latina. Acopla-se-lhes o sufixo "-ed" para formar seu passado simples e particípio passado. Os verbos irregulares, por outro lado, têm formas "opacas" em relação à sua função e frequentemente confundem-se entre os estudantes de inglês os dois tempos verbais mencionados, fato que faz com que incorram em erros gramaticais.

Diverso e muito interessante é o que se pode inferir, de modo geral, desta característica da língua germânica. Pode-se, por exemplo, especular que as línguas com estrutura mais regular e que dão maior aparência de serem "esquemáticas" são aquelas cujo léxico é mais permeado por palavras de empréstimo e neologismos, como por combinação de palavras da própria língua. Imagino que tal se deva ao fato de adicionar-se naturalmente os sufixos que darão sentido à palavra da língua fonte na língua original, enquanto que os componentes morfológicos visíveis de palavras arcaicas se perdem no tempo sob o processo das mudanças fonológicas.

Note-se a grande transparência morfo-sintática presente em pidgins e crioulos, casos particulares devidos a um processo semelhante ao acima descrito, de maneira generalizada.

Outro algo que se pode imaginar possível, a partir do que se constata, é o possível uso pedagógico advindo do uso de tal vocabulário no ensino de línguas estrangeiras. De fato, esse tipo de transparência é uma das maiores vantagens alegadas em línguas auxiliares artificiais, desenhadas para serem de fácil aprendizado.

Uma questão um pouco mais abstrata que me ponho é, ainda que já fugindo ligeiramente do abordado: Seriam as línguas, nas suas formas mais arcaicas, mais próximas de suas gêneses (se é que isto existe, ou ainda pelo menos em sua forma literária) dotadas de uma "aparência" mais transparente ou mais opaca, da qual se derivariam os morfemas mais fundamentais? Seria algo cíclico?

mercoledì 26 novembre 2014

Ecce un parve recolta de commentarios que ego ha facite hodie sur facebook, discutente qual es le structura plus facile a apprender: celle de esperanto o celle de interlingua. Illo comenciava con le discussion sur le nomine del pagina "Interlingua: Le esperanto que tu jam comprende".


Illo esseva solmente un phrase de effecto, basate sur le facto que esperanto ja ha entrate al imaginario popular como synonymo de lingua artificial create, mentre interlingua ancora non ha un popularitate tanto grande, anque si illo es un lingua con multo plus potential que esperanto.

Nunc, Ferdinand, sur le observationes que vos faceva sur le structura de interlingua: illo non es facile solmente a qui es parlator de linguas similar, ma a omnes, quia es naturalmente plus facile comprender le structura analytic e con poco flectiones de interlingua que le systema intrincate de suffixos del esperanto, qualcunque sia tu lingua matre. Basta que on memorisa alcun parolas pro comenciar a parlar interlingua, mentre que, pro parlar esperanto, on debe sacrificar se durante alcun tempo pro arrivar al punto in le qual on realmente gaude del suffixos e del structura del esperanto.

Le regularitate morphologic de esperanto le dona plus libertate, ma permitte anque plus complexitate syntatic. Le plus grande parte del linguas non permitte un tanto grande libertate de positiones como esperanto, lo que fini in render lo plus difficile a comprender. Le personas ha multo plus facilitate a comprender un lingua con un ordine plus stabile.

Le personas debe vider le suffixos in interlingua non tanto como particulas que les permitte expressar parolas differente, sed plus como un adiuta pro comprender los e memorisar los, simplemente. Obviemente on ha plus travalio in le parte del vocabulario assi, proque on debe apprender cata parola de forma plus o minus isolate, on non pote simplemente inventar parolas nove.

Comocunque, le necessitate de illo in interlingua es multo plus parve, quia le lingua permitte que nos crea periphrases in loco de crear parolas como in esperanto, lo que es ancora plus facile a omnes. Iste tempore un poco plus grande pro memorisar le vocabulario es compensate con multo minus tempore de studio del syntaxe.

 E pro completar, ego sape que anque esperanto permitte que on forma sia constructiones plus agglutinative sia que on profita del capacitate de criar periphrases.

Ma al fin, solmente un parve numero de personas usa le capacitates agglutinative del esperanto con maestria. Le plus grande parte del esperantistas apprende le parolas e los utilisa como si illos esseva un blocco, e non como le affixos suggere, variante poco o nihil le structura del phrases. Al fin, iste personas usa esperanto como interlingua, sed con parolas esperantic.

giovedì 17 aprile 2014

O medo de não parecer um "intelectual"
Le timor de non semblar un "intellectual"



É fato amplamente conhecido o domínio da postura ideológica esquerdista nos ambientes que se entendem como de mais alta cultura: universidades, alguns setores da mídia, jornais, blogs jornalísticos e outros.
Talvez por esse motivo, por uma afinidade natural, todo esquerdista tende a adotar uma forma de escrever pomposa, com direito a todo tipo de inversão na estrutura e expressões cultas da moda,  ainda que as tenha aprendido há menos de uma semana. 

Fico me perguntando se existe outro motivo além desse, do medo de não parecer um intelectual cheio de ideias e bagagem cultural., digno de reconhecimento. 

Penso que (ainda que não aja assim, por pura incapacidade) a escrita deve ser clara e passar exatamente o que se está pensando. Mas há quem não pense assim. Há quem escreva por pura sede de reconhecimento e, ao escrever, cria uma opacidade proposital, com todo tipo de expressão ambígua e incerta. Fazem isso, creio, por pelo menos dois motivos: Alguém de status superior entender, por acaso, algo mais grandioso do que se queria expressar e dar reconhecimento ao autor; se evadir de possíveis críticas em relação ao texto, dando a cada momento uma forma oportuna a suas ideias, desde que correspondendo minimamente ao que se escreveu.

Há na esquerda o pensamento, não totalmente injusto, mas quase sempre na forma errada, de tratar as variantes populares da língua falada em pé de igualdade com a norma culta. Muito estranho. Como alguém que escreve de forma a encobrir e mistificar as suas ideias espera que se possa empregar as variantes mais vulgares da língua na escrita? Ou pior, como alguém desprovido de um treinamento linguístico de alto nível conseguiria entender o emaranhado de palavras que o sujeito escreve?

Pensei nisso depois de ler um texto em um conhecido site esquerdista brasileiro dizendo ter dado "uma chinelada" em um escritor de direita. Tudo o que eu vi foi um texto de leitura difícil, com argumentos fracos, contrastando com a fala direta e explosiva do direitista citado. Acho que a intenção foi mostrar a própria superioridade e querer jogar no oponente a imagem de burro. Para mim não funcionou. Ainda que não tenha sido esse o caso, tem gente que parece burra até escrevendo em latim, ainda que pense o contrário de si mesma.


Version in Interlingua



Es un facto amplemente cognoscite le domini del ideologia sinistriste in le ambientes que on comprehende como habente un plus alte cultura: universitates, alcun sectores del media, periodicos, blogs jornalistic e alteres. Forsan a causa de illo, de un affinitate natural, omne sinistrista tende a adoptar un forma de scriber pompose, con derecto a omne typo de inversion in le structura e expressiones culte del moda, etsi illo lo ha apprendite il ha minus de un septimana.


Ego me demanda si existe altere motivo ultra isto, le timor de non semblar un intellectual plen de ideas e experientia cultural, digno de recognoscimento.


Ego pensa que (etiam si ego non age assi, a causa de mi incapacitate) le scripta debe esser clar e transmitter exactemente lo que on pensa. Mais il ha qui non pensa assi. Il ha qui scribe pro pur sete de recognoscimento e, a scriber, crea un opacitate proposital, con omne typo de expression ambigue e incerte. On face isto, ego crede, pro al minus duo motivos: Que alcuno con un status superior comprehende, al hasardo, alco plus grandiose que illo que on voleva expressar e donar recognoscimento al autor; pro evader se de possibile criticas al texto e poter donar cata vice un forma opportune a su ideas, desde que iste forme corresponde minimemente a illo que on ha scribite.


Il ha in le sinistra politic le pensamento, non totalmente injuste, mais quasi sempre in le forma errate, de voler tractar le variantes popular del lingua parlate al mesme nivello del standard culte. Multo stranie. Como alicuno que scribe occultante e mystificante su ideas spera que on usa le variantes plus vulgar del lingua in le scripta? O anque pejor, como alicuno disproviste de un trainamento linguistic de alte nivello poterea comprehender le imbrolio de parolas que le sujecto scribe?


Ego ha pensate isto post leger un texto in un cognoscite site de vision politic sinistrista brasilian que diceva haber "colpite" un scriptor de dextra. Toto lo que ego videva era un texto de lectura difficile, con argumentos fragile, in contrasto con le linguage directe e explosive del dextriste citate. Ego crede que le intention esseva mostrar le proprie superioritate e voler donar al opponente le imagine de stulto. A me illo non ha functionate. Etiam si in iste caso on non pote applicar isto, il ha personas que sembla stulte anque scribente in latin, pensante le contrario.